வெறும் கைகளின் கனவுகள்

கடவுள்...
எல்லோருக்கும்  ஒரே மாதிரியான கைகளைத்தான்  படைத்தான்...
ஆனால், சில கைகளுக்கு மட்டும் விதி,
வெறுமையைப் பரிசாகக் கொடுத்தது.
அந்தக் கைகள்...
அம்மாவின் விரலைப் பிடித்து நடக்க வேண்டிய வயதில்,
வாழ்க்கையின் சுமையைப் பிடித்துக் கொண்டன.
புத்தகத்தின் பக்கங்களைப் புரட்ட வேண்டிய விரல்கள்,
பசியை மறக்க  வேலையைத் தேடின.
உலகம்  அந்தக் கைகளைப் பார்த்து
"வெறுமை" என்றது...
யாரும் அந்த வெறுமைக்குள் ஒளிந்திருந்த ஆயிரம் ஏக்கங்களை
பார்க்கவில்லை.
ஒரு புதிய ஆடை...
வயிறு நிறைய ஒரு வேளை உணவு...
மழை ஒழுகாத ஒரு கூரை...
அம்மாவின் முகத்தில் ஒரு கவலையில்லா சிரிப்பு...
அவ்வளவுதான் அவர்களின் கனவுகள்.
சிலருக்கு அது சாதாரண வாழ்க்கை... ஆனால்...
சிலருக்கு அதுவே வாழ்நாள் முழுக்க  கிடைக்காத ஆடம்பரம்.
வெறும் கைகள்... பணம் இல்லாததால்
வெறுமையாக இல்லை...
நிறைவேறாமல் ஒவ்வொரு நாளும் இதயத்திற்குள் புதைக்கப்பட்ட
கனவுகளைச் சுமந்ததால்தான் அவை இவ்வளவு கனமாக இருந்தன.
ஒருநாள்... பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டிய ஒரு சிறுவன்,
தன் புத்தகப்பையை ஒரு மூலையில் வைத்துவிட்டு...
குடும்பத்தின் பசியை தோளில் சுமந்து வேலைக்குப் புறப்பட்டான்.
அவன் புத்தகத்தை மட்டும் கீழே வைக்கவில்லை...
தன் கனவுகளையும் அங்கேயே வைத்துவிட்டுப் போனான்.
அவன் கைகள்தான் வெறுமையாக இருந்ததா...?
இல்லை...
ஒரு குழந்தையின் கனவுக்கு விலை வைத்த இந்தச் சமூகம்தான்
வெறுமையாக இருக்கிறதா...?

---

ஒரு குழந்தை பள்ளிக்குப் போகாமல் வேலைக்குப் போகும்போது — அது அந்தக் குழந்தையின் தோல்வி அல்ல. அது நம் சமூகத்தின் தோல்வி. புத்தகப்பை சுமக்க வேண்டிய தோள்கள் குடும்பத்தின் சுமையை சுமக்கின்றன. விளையாட வேண்டிய கைகள் வேலை செய்கின்றன. கனவு காண வேண்டிய கண்கள் களைப்பில் மூடுகின்றன. வறுமை ஒரு மனிதனை உடைக்கலாம் — ஆனால் ஒரு குழந்தையின் கனவை உடைப்பது மன்னிக்க முடியாத குற்றம். அந்தக் கைகளுக்கு வணக்கம். அந்த கனவுகளுக்கு நம்பிக்கை. 🖤🥀✨

---

💬 இந்த கவிதை உங்கள் மனதைத் தொட்டிருந்தால் — share பண்ணுங்க, ஒரு குழந்தையின் கனவுக்கு குரல் கொடுங்க. 🖤

இந்த வார்த்தைகள் உங்கள் இதயத்தைத் தொட்டிருந்தால்,
Instagram-ல் follow பண்ணுங்க 🖤
@hearts._.in._.harmony
— உணர்வுகளை வார்த்தைகளாக்கும் இடம் ✨🥀